Μπροστά σας βλέπετε, εμφανισιακά τουλάχιστον, ένα πολύ περίεργο αντικείμενο. Κι όμως, δεν είναι κάτι που έχουν ξεχάσει οι εξωγήινοι, αν και κάποια σχέση έχει με το διάστημα! Σε αυτό το σημείο θα μάθετε για τις μνήμες μαγνητικού πυρήνα, οι οποίες αναφέρονται, και ως μνήμη φερριτικού πυρήνα, διότι ο φερρίτης είναι το υλικό των δακτυλίων του!
Αλλά ας πάρουμε την ιστορία από την αρχή. Το 1956, ο Jay W. Forrester έλαβε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για τη μνήμη μαγνητικού πυρήνα (magnetic-core memory). Ήταν μια επαναστατική ιδέα για την εποχή της. Η μνήμη αυτή αποτελούνταν από ένα πλέγμα μικροσκοπικών δακτυλίων φερρίτη (“cores”), περασμένων πάνω σε λεπτά σύρματα που σχημάτιζαν ένα πλέγμα X-Y. Κάθε δακτυλίδι αποθήκευε 1 bit πληροφορίας, μέσω της μαγνήτισής του σε μία από δύο κατευθύνσεις, και έτσι οι δυαδικές πληροφορίες μπορούσαν να γραφτούν και να ανακτηθούν μαγνητικά.
Στην πράξη, τι σήμαινε αυτό; Ότι η μνήμη μαγνητικού πυρήνα ήταν μια μορφή RAM (Random Access Memory): ο υπολογιστής μπορούσε να διαβάσει ή να γράψει δεδομένα απευθείας σε μια συγκεκριμένη θέση μνήμης, χωρίς να χρειάζεται να “περάσει” πρώτα από προηγούμενες θέσεις, Δεν ήταν η πρώτη μορφή RAM στην ιστορία (π.χ. η Williams–Kilburn tube είχε δοκιμαστεί ήδη το 1947), όμως η core memory ήταν η πρώτη που έγινε πραγματικά αξιόπιστη και ευρέως χρησιμοποιούμενη ως κύρια μνήμη υπολογιστών για περίπου δύο δεκαετίες, μέχρι να αντικατασταθεί σταδιακά από μνήμες φτιαγμένες από ημιαγωγούς και ιδιαίτερα από DRAM στις αρχές της δεκαετίας του 1970.
Εάν θέλετε να μάθετε αναλυτικότερα για την εξέλιξη της μνήμης των υπολογιστών, μπορείτε να σαρώσετε το QR που είναι μπροστά από τις μνήμες RAM.
Και τώρα, η «διαστημική» σύνδεση, τέτοιες τεχνολογίες μνήμης χρησιμοποιήθηκαν και σε υπολογιστές διαστημικών αποστολών. Στον Apollo Guidance Computer, για παράδειγμα, υπήρχε μαγνητική core memory για εγγράψιμα δεδομένα και core rope memory για μόνιμο πρόγραμμα — μια λύση σχεδιασμένη να αντέχει και να λειτουργεί αξιόπιστα σε απαιτητικές συνθήκες.
Αξίζει επίσης να αναφέρουμε ότι μεγάλο μέρος του «πλεξίματος», ειδικά στο core rope memory, πραγματοποιήθηκε κυρίως από γυναίκες, οι οποίες εργάζονταν σε εργοστάσια της εταιρείας Raytheon. Αυτή η μνήμη ήταν μια μορφή ROM, δηλαδή το πρόγραμμα δεν αποθηκευόταν με μαγνήτιση, αλλά υφαινόταν κατά την κατασκευή. Αν ένα σύρμα περνούσε μέσα από έναν δακτύλιο φερρίτη, σήμαινε ένα bit με τιμή 1· αν τον παρέκαμπτε, σήμαινε ένα bit με τιμή 0.
Και αφού «φορτώσαμε» την μνήμη σας, με πιο τεχνικά θέματα, ας επιστρέψουμε στους υπολογιστές! Ναι, αλλά επειδή ακόμη χρονολογικά είμαστε στη δεκαετία του 70, οι υπολογιστές είχαν σχετικά μεγάλες διαστάσεις!
Αυτός είναι ο λόγος που σας ζητάμε να μεταφερθείτε στο νούμερο 7, μιας και θα καταλάβετε γιατί δεν χωράνε σε προθήκη σαν κι αυτή που βρίσκεστε τώρα!
In front of you, you can see — at least in terms of appearance — a very strange-looking object. And yet, it’s not something the aliens forgot behind… even though it does have a connection to space! At this point you will learn about ferrite core memory.
But let’s take the story from the beginning. In 1956, Jay W. Forrester received a patent for magnetic-core memory. It was a revolutionary idea for its time. This memory consisted of a grid of tiny ferrite rings (“cores”), threaded onto thin wires that formed an X–Y matrix. Each ring stored 1 bit of information by being magnetized in one of two directions, allowing binary data to be written and retrieved magnetically.
What did this mean in practice? It meant that magnetic-core memory was a form of RAM (Random Access Memory): the computer could read or write data directly to a specific memory location, without having to “pass through” previous ones in sequence (as with serial media). It was not the first form of RAM in history (for example, the Williams–Kilburn tube had already been tested in 1947), but core memory was the first to become truly reliable and widely used as the main memory of computers for about two decades, until it was gradually replaced by semiconductor-based memories — and especially by DRAM in the early 1970s.
If you would like to learn more in detail about the evolution of computer memory, you can scan the QR code in front of the RAM memories.
On the other hand, you may be surprised to learn that memory of this type was also used by NASA in its early space missions. Thanks to it, spacecraft computers were able to operate reliably and reach all the way to the Moon.
It is also worth mentioning that most of the “weaving” of these memories was carried out mainly by women, who worked in Raytheon factories. Without this invisible but crucial work, the development of computing — and of space exploration — would have been very different.
And since we’ve overloaded you with more technical topics, let’s get back to the computers! Yes — but since, chronologically, we are still in the 1970s, computers were still quite large in size. That’s why we ask you to move on to number 7, because you’ll understand why they simply don’t fit inside a display case like the one you’re standing in now!