Μπροστά σας βλέπετε έναν υπολογιστή που, για την εποχή του, έμοιαζε σχεδόν… επιστημονική φαντασία.
Το 1984, η αμερικανική εταιρεία Hewlett-Packard παρουσίασε τον HP-150 II, μια ανανεωμένη έκδοση του αρχικού HP-150. Η σειρά HP-150 συγκαταλέγεται στους πρώτους προσωπικούς υπολογιστές που πειραματίστηκαν σοβαρά με την αφή — πολλά χρόνια πριν η αφή γίνει καθημερινότητα.
Ο HP-150 II ανήκει στην κατηγορία all-in-one: η οθόνη και η κεντρική μονάδα βρίσκονται στο ίδιο κέλυφος, δημιουργώντας έναν ενιαίο, συμπαγή υπολογιστή. Η οθόνη μπορούσε να ρυθμιστεί ώστε να είναι πιο άνετη στη θέαση από τον χρήστη.
Στο εσωτερικό του, ο υπολογιστής βασιζόταν στον Intel 8088 στα 8 MHz, διέθετε 256 KB μνήμης RAM και έτρεχε MS-DOS. Η μονόχρωμη οθόνη του είχε διαγώνιο 12 ιντσών.
Η τεχνολογία αφής του HP-150 βασιζόταν σε ένα «πλέγμα» υπερύθρων γύρω από την οθόνη. Στην πράξη, υπήρχαν μικρές δέσμες υπέρυθρου φωτός που σχημάτιζαν ένα αόρατο πλέγμα μπροστά από την οθόνη. Όταν ο χρήστης ακουμπούσε την επιφάνεια, το δάχτυλό του “έκοβε” κάποιες από αυτές τις δέσμες. Ο υπολογιστής εντόπιζε ποια δέσμη διακόπηκε οριζόντια και ποια κάθετα, και έτσι υπολόγιζε το ακριβές σημείο της αφής. Στον HP-150 II, η οθόνη αφής δεν ήταν πάντα στάνταρ· υπήρχε ως προαιρετική λύση με βελτιωμένο πλαίσιο.
Για την αποθήκευση δεδομένων, η HP χρησιμοποίησε και ειδικές εξωτερικές μονάδες δισκέτας, όπως η HP 9123, που δέχεται δισκέτες 3,5".
Ο HP-150 II δεν ήταν απλώς ένας ακόμη υπολογιστής. Ήταν μια πρώιμη ματιά στο μέλλον, δείχνοντας ότι ο υπολογιστής δεν θα χειριζόταν μόνο με πληκτρολόγιο και ποντίκι, αλλά και με την αφή.
Και αυτό το μέλλον, όπως γνωρίζουμε σήμερα, τελικά… ήρθε!
Αν θέλετε πραγματικά να έρθετε σε επαφή με το παρελθόν, ζητήστε μας να σας κάνουμε μια επίδειξη της οθόνης αφής του. και, γιατί όχι, να την ακουμπήσετε κι εσείς οι ίδιοι!
Και αυτό όλο να το κάνουμε, διότι δεν είχανε οθόνη αφής μόνο οι συσκευές που δημιουργήθηκαν μετά το 2000, τις οποίες και μπορείτε να δείτε δεξιά σας!
In front of you, you see a computer that, for its time, looked almost like… science fiction.
In 1984, the American company Hewlett-Packard introduced the HP-150 II, an updated version of the original HP-150. The HP-150 line is among the first personal computers to seriously experiment with touch—many years before touch became part of everyday life.
The HP-150 II belongs to the all-in-one category: the screen and the main unit are housed in the same case, creating a single, compact computer. The display could be adjusted to make viewing more comfortable for the user.
Inside, the computer was based on the Intel 8088 running at 8 MHz, had 256 KB of RAM, and ran MS-DOS. Its monochrome display measured 12 inches diagonally.
The HP-150’s touch technology relied on an infrared “grid” around the screen. In practice, small beams of infrared light formed an invisible grid in front of the display. When the user touched the surface, a finger would “break” some of these beams. The computer detected which horizontal beam and which vertical beam were interrupted, and in this way calculated the exact touch point. On the HP-150 II, the touchscreen was not always standard; it was offered as an optional feature with an improved frame.
For data storage, HP also used special external floppy-disk drives, such as the HP 9123, which accepts 3.5-inch floppy disks.
The HP-150 II was not just another computer. It was an early glimpse into the future—showing that a computer could be controlled not only with a keyboard and a mouse, but also through touch.
And that future, as we know today, eventually… arrived!
If you would truly like to connect with the past, ask us to give you a demonstration of its touchscreen—and, why not, try touching it yourself.
Because touchscreen technology didn’t begin after the year 2000: devices were experimenting with it long before then—and you can see the modern touch-enabled devices to your right for comparison.