Πριν έρθει στη ζωή μας η αποθήκευση στο cloud και όσα θα ακολουθήσουν στο μέλλον της πληροφορικής, ας κάνουμε μια μικρή αναδρομή για να δούμε με ποια μέσα γινόταν η αποθήκευση δεδομένων παλαιότερα.
Στο σημείο αυτό μπορείτε να δείτε τις διάτρητες κάρτες. Η καταχώριση/κωδικοποίηση των δεδομένων γινόταν με διατρητικές μηχανές, όπου κάθε χαρακτήρας που πληκτρολογούσαμε αντιστοιχούσε σε έναν μοναδικό συνδυασμό οπών πάνω στην διάτρητη κάρτα. Ανάλογα με τη θέση της κάθε οπής, συμβολιζόταν ένα γράμμα, ένας αριθμός ή ένας ειδικός χαρακτήρας.
Μια κάρτα διάτρησης είναι ένα απλό κομμάτι χαρτιού που μπορεί να «κρατήσει» δεδομένα, δηλαδή είναι ένα μέσο αποθήκευσης δεδομένων και πληροφοριών. Οι διάτρητες κάρτες χρησιμοποιούνταν για την αποτύπωση δεδομένων. Η πληροφορία κωδικοποιούνταν ως μοτίβα «οπής/μη οπής» σε συγκεκριμένες θέσεις και κάθε στήλη της κάρτας αντιστοιχούσε σε έναν χαρακτήρα, (γράμμα, αριθμό ή σύμβολο, ανάλογα με τον κώδικα που χρησιμοποιούσε το σύστημα). Σε δυαδική ανάγνωση θα λέγαμε ότι: η οπή αντιστοιχεί στο 1 και η απουσία οπής στο 0.
Η αρχαιότερη γνωστή χρήση διάτρητου χαρτιού ως μέσου αποθήκευσης «οδηγιών/μοτίβου» σε βιομηχανικό πλαίσιο χρονολογείται στο 1725 και αποτελεί εφεύρεση του Basile Bouchon, ο οποίος χρησιμοποίησε διάτρητο χαρτί με επαναλαμβανόμενο μοτίβο, με σκοπό να αποθηκεύει διάφορα μοτίβα ύφανσης. Αργότερα, το 1801, αυτή η τεχνική εξελίχθηκε εντυπωσιακά με τον αργαλειό του Joseph-Marie Jacquard, όπου μια αλυσίδα από διάτρητες κάρτες, από σκληρό χαρτόνι, έλεγχε αυτόματα πολύπλοκα σχέδια. Ο Jacquard ήταν ο εφευρέτης του ομώνυμου αργαλειού.
Στην επεξεργασία δεδομένων, ο άνθρωπος-κλειδί ήταν ο Herman Hollerith: στις 23 Σεπτεμβρίου 1884 κατέθεσε την αίτηση πατέντας για το σύστημά του (“Art of Compiling Statistics”), που οδήγησε στις διάτρητες κάρτες ως βασικό μέσο καταγραφής και μηχανικής επεξεργασίας στοιχείων — με ιστορική εφαρμογή, μεταξύ άλλων, στην απογραφή των ΗΠΑ.
Οι διάτρητες κάρτες χρησιμοποιήθηκαν για πολλές δεκαετίες και παρέμειναν πολύ διαδεδομένες μέχρι τη δεκαετία του 1970. Το όνομα της: διάτρητη κάρτα ή punched card, είναι επίσης γνωστή και ως κάρτα Hollerith.
Οι κάρτες ήταν διαθέσιμες σε διάφορα χρώματα ενώ συχνά ήταν προτυπωμένες για χρήση από συγκεκριμένη εταιρεία πχ Siemens ή σε συγκεκριμένη εργασία πχ διαχείριση αποθήκης. Ειδική εγκοπή σε μια γωνία της κάρτας εξασφάλιζε τη σωστή ευθυγράμμιση των καρτών. Για ευκολία στο πάνω μέρος κάθε τρυπημένης κάρτας ήταν εκτυπωμένος και ο αντίστοιχος χαρακτήρας.
Το τρύπημα των καρτών γινόταν από ειδικές διατρητικές μηχανές που λειτουργούσαν είτε χειροκίνητα είτε καθοδηγούμενες από τους υπολογιστές της εποχής. Οι διατρητικές μηχανές παρήγαγαν τεράστιες ποσότητες από μικρά κομμάτια χαρτονιού τα οποία, σύμφωνα με ιστορίες, χρησιμοποιήθηκαν αντί για ρύζι σε γάμο.
Λόγω της μικρής χωρητικότητας ανά κάρτα (έως 80 χαρακτήρες στις κλασικές 80-στήλες), οι κάρτες χρησιμοποιήθηκαν κυρίως ως μέσο εισόδου/μεταφοράς δεδομένων και προγραμμάτων (π.χ. FORTRAN), και σε πολλές περιπτώσεις και ως έξοδος των πληροφοριών. Εν κατακλείδι, οι διάτρητες κάρτες χρησιμοποιούνταν κυρίως ως συσκευή εισόδου και σπανιότερα ως συσκευή εξόδου.
Και κάτι ακόμα: εκτός από τις κάρτες, χρησιμοποιήθηκαν και διάτρητες χάρτινες ταινίες (punched tape), όπου οι οπές κωδικοποιούσαν δεδομένα/εντολές για χρήση σε υπολογιστές, ενώ έγιναν πολύ διαδεδομένες και στα τηλέτυπα για την αποθήκευση μηνυμάτων «offline», δηλαδή για μεταγενέστερη αποστολή τους. Μπροστά σας βλέπετε ένα μικρό κομμάτι διάτρητης ταινίας.
Εάν έχετε αντέξει να ακούσετε μέχρι εδώ τις πληροφορίες, τότε έχετε 2 επιλογές: είτε να μας ζητήσετε ένα ποτήρι καφέ ή να πάτε να παίξετε κατευθείαν με το pacman!
Εκτός από αυτό, μπορείτε να μάθετε περισσότερα για τη λειτουργία των διάτρητων καρτών, σαρώνοντας το QR code που είναι μπροστά από τις κάρτες. Επιπλέον, μπορείτε να γνωρίσετε όλη την εξέλιξη των αποθηκευτικών μέσων, πηγαίνοντας στο σημείο 5Α, ακριβώς απέναντί σας. Διαφορετικά, συνεχίζουμε στο νούμερο 6.
Before cloud storage entered our lives—and everything that will follow in the future of computing—let’s take a brief look back to see what kinds of media were used to store data in the past.
At this point you can see the punched cards. The entry/encoding of data was done using punching machines, where each character we typed corresponded to a unique combination of holes on the punched card. Depending on the position of each hole, a letter, a number, or a special character was represented.
A punched card is a simple piece of paper that can “hold” data, meaning it is a medium for storing data and information. Punched cards were used to record data. The information was encoded as “hole/no-hole” patterns in specific positions, and each column of the card corresponded to a character (a letter, a number, or a symbol, depending on the code used by the system). In binary reading we would say that a hole corresponds to 1 and the absence of a hole to 0.
The earliest known use of punched paper as a medium for storing “instructions/patterns” in an industrial context date back to 1725 and is an invention of Basile Bouchon, who used punched paper with a repeating pattern in order to store various weaving patterns. Later, in 1801, this technique evolved impressively with the loom of Joseph-Marie Jacquard, where a chain of punched cards, made of stiff cardboard, automatically controlled complex designs. Jacquard was the inventor of the loom that bears his name.
In data processing, the key figure was Herman Hollerith: on September 23, 1884, he filed the patent application for his system (“Art of Compiling Statistics”), which led to punched cards as a fundamental medium for recording and mechanically processing information—with historic application, among other things, in the U.S. census.
Punched cards were used for many decades and remained very widespread until the 1970s. Their name—punched card—is also known as the Hollerith card.
The cards were available in various colors and were often pre-printed for use by a specific company, for example Siemens, or for a specific task, for example warehouse management. A special notch in one corner of the card ensured the correct alignment of the cards. For convenience, the corresponding character was also printed at the top of each punched card.
Punching the cards was done by special punching machines that operated either manually or under the control of the computers of the time. The punching machines produced huge quantities of small pieces of cardboard which, according to stories, were used instead of rice at a wedding.
Due to the small capacity per card (up to 80 characters in the classic 80-column format), the cards were used mainly as a medium for input/transport of data and programs (e.g., FORTRAN), and in many cases also as an output of information. In conclusion, punched cards were used mainly as an input device and more rarely as an output device.
And something else: besides cards, punched paper tape was also used, where the holes encoded data/instructions for use in computers, while it also became very widespread in teletypes for the storage of “offline” messages, that is, for their later transmission. In front of you, you can see a small piece of punched tape.
If you have managed to listen to this information up to this point, then you have two options: either ask us for a cup of coffee, or go straight to play Pac-Man!
Besides that, you can learn more about how punched cards work by scanning the QR code in front of the cards. In addition, you can explore the entire evolution of storage media by going to point 5A, directly opposite you. Otherwise, we continue to number 6.